انسان ، دشواریِ وظیفه است . . .

ما احمقانه عاشق شدیم  و

صادقانه خیانت کردیم

و اینگونه شد که قصه ما بر سر زبان ها افتاد . . .

تمام کلمات را فشردم و فشردم ،

شد یک کلمه :

"عزیزم "

خاطره ها سه دوره دارند:

اوایل چنان نزدیکند که می گوییم

انگار همین دیروز بود.

جان در پناهشان می آرامد

و جسم در سایه شان سر پناهی می یابد.

خنده هایی است که فرو ننشسته و اشکی که همچنان جاری ست

لکه جوهری روی میز که هنوز هست

و بوسه خداحافظی که گرمی اش در دل احساس می شود...

اما چنین حسی دیری نمی پاید...

زمانی میرسد که درآن سر پناه دیگر نیست

در جایی پرت به جایش خانه ای تنهاست

با زمستانی سردسرد و تابستانی سوزان

خانه ای سراسر خاک گرفته و لانه عنکبوت ها گشته

جایی که نامه های عاشقانه آتشین خاکستر می شوند

و عکس ها رنگ می بازند

آدم ها طوری آن جا می روند که به گورستانی

باز که می گردند دست ها را با صابون می شویند

اشكها روانشان را پاك كمي كنند و سخت آه مي كشند...

(آنا آخماتوا)

نترس ؛

عادت می کنیم .

همیشه دم غروب که می شه چشمای هر آدمی یه حرفی برای گفتن داره . . .

نمیدانم چند ماهه که سفر رو ٬ به پیراهنم سنجاق کردم ؟! چند وقت است که چراغ این جا رو خاموش کردم ؟!

مدت هاست كه خیلی تو نخ اعداد و ارقام نیستم ٬ چون به گمونم همیشه تقریبی هستند و باید آخرش به قلب رجوع کرد .

اما گاهی اوقات ٬ باید اسبابتو جمع کنی ٬ کوله پشتی تو بندازی و بری . . . کجاشو دقیق نمی دانم .

آخ .

روزهای دور . روزهای نزدیک .

اما می خوام بگم ٬ تو تمام این مدت یاد تمام همسایه هایی بودم که این جا هرزگاهی خبری از هم می گرفتیم . یعنی دقیقا می خوام بگم ٬ دلم برا همتون تنگ بود . خیلی زیاد . . .

بعضی خواب ها بو دارند .

بیدار که می شوی یادت نمی آید آن خواب را . اما دور و برت بوی خاصی می آید . بو می کشی . این بو تصویر دارد . نه یک تصویر خاص . چند تصویر درهم و مغشوش شاید بی ربط . یکی یکی مرور می شوند این تصویر ها در ذهنت . هنوز داری بو می کشی . ها ! تازه می رسی به "او" . می رسی به تصویر او .

دراز می کشی و در خواب ادامه این بوی خاطره انگیز را استشمام می کنی .

اطرافت هنوز پر است از تصویر . آن رایحه هم که دارد غوغا می کند .

در حرفِ تو جز تو نیست

جز تو در حرفِ تو حرفی نیست

شاخه در باد جز به باد

جز به حرفِ باد

حرفِ خودش را

جز به گوش باد  نمی گوید

جز به حرف

حرف !

دوزخِ زیبای باد ، آزار !

بیازار ! 

بی هوده نشست و طرح فردا را زد

در خاطر قطره نقش دریا را زد

نقاش میان خنده هایش می گفت :

<< مخلوق من این نبرد را می بازد >>

من از سلاله ی درختانم

تنفس هوای مرده ملولم می کند

پرنده ای که مرده بود به من پند داد که

پرواز را به خاطر بسپارم . . .

بعد از سال ها امسال کامیار رو تو تولد فروغ داشتیم . به دل نشست خوانش شعرهای فروغ از دهان او و جستجوی نشانه ای از بانو در چشم های او